ای کاش می توانستید با عطر خاک زندگی کنید، ومانند گیاهان هوازی، به نور زنده باشید
چشمانم را میبندم...
در غرورش میشکنم،
غرق در صدایش میشوم،
اما...
اما هیچگاه برایش اسطوره نخواهم شد....
تنها بادی و گذری و عمری...
خواهم مرد روزی در فصل نارنجی خاطره هایش،
و از من فقط خاکستری سرد بر جای خواهد ماند...
خواهیم دید...
نمیدونم چطور شد که بی هوا، هوای نوشتن کردم، خیلی دلم میخواست که آپ کنم و دلشدگان بیاد اول وبلاگ های به روز شده بلاگفا...!!! مدت زیادی میشه که فرصت اومدن به این دنیای مجازی رو ندارم و امروز هم یه جورایی خواست خدا بود تا تونستم دوباره بیام اینجا. شاید هرزگاهی سری میزدم و زود میرفتم، اما امروز بعد از مدتها خیلی عمیق اومدم به دنیای مجازی. این مدتها رو که میگم منظور این یکی دوماهه نیست، شاید از همون روزی که با وبلاگ آشنا شدم و وبلاگ دلشدگان شد دلشدگان باشه.
مثل همیشه بی سر و صدا رفتم خونه دوستای مجازیم، و بدون اینکه از خودم ردی به جا بذارم برگشتم، مطالبشون رو میخوندم و آروم آروم توی حس گنگ و مبهم فرو میرفتم.
لحظه های سربازی با همه ناملایماتش میگذره و روزها بدون توقف با سرعت به خاطره هایی تلخ و شیرین تبدیل میشن.
دلم واسه همه چیز تنگ شده، واسه خونه، واسه ی دوستام، حتی سیگار!!! شاید باور نکنید ولی توی این دو ماهه که من سربازی بودم شاید 2 یا 3 نخ سیگار کشیدم!!!! آخه احساس میکنم که حتی دیگه سیگار هم آرومم نمیکنه. ولی باز دلم براش تنگ شده.
هر روز توی خودم یه حس جدید پیدا میکنم!حسی که تا پایان روز با خودم کلنجار میرم تا باهاش کنار بیام و رامش بکنم، اما شب خسته و خسته تسلیم گنگی نگاه حسم میشم و به آرومی به خواب میرم، و فردا هم همینطور...
چقدر این ملودی آرومم میکنه! خیلی دوسش داشتم و دارم، همیشه ذهنم رو از همه ی مشکلاتم آزاد میکرد، اما اینبار یه جور دیگه اونو گوش کردم، جوری که شاید هیچ زمان دیگه ای نتونم اونجوری گوشش کنم، و چشمانم همراه اون چه صبورانه زمزمه میکرد " گل سنگم، گل سنگم، چی بگم از دل تنگم..."
آسمان را با همه ستارگانش دوست دارم
اما من، هر شب به شوق آن ستاره که دیده نمیشود
به آسمان مینگرم...
میدانم که روزی پیدایش خواهم کرد...
پ.ن: ... سرخط
